در عدم بودیم مستور وجود

تا محبت پرده ما را گشود

بود تنها حضرت پروردگار

خواست تا خود را ببیند آشكار

آفرید آیینه ای در خرد خویش

داد او را سینه ای در خورد خویش

نام آن آیینه را احمد نهاد

گام او را بر خطی ممتد نهاد

كردآنگه سینه اش را صیقلی

تاشود طور تجلی منجلی

دید در آیینه ذات كبریا

فاش كنت كنزا مخفیا

گفت این عین تجلای من است

جام او سر مست صهبای من است

چشم احمدباده گردان من است

رهنمای رهنوردان من است

خاک را با خون دل گل ساختیم

خون دل خوردیم زگل دل ساختیم

زین سبب دل محرم راز من است

پرده عشاق دمساز من است

عاشقان را بی خیالی خوشتر است

نغمه از نی های خالی خوشتر است

عشق بازان لاابالی تر به پیش

تا جواب آید آید سوالی تر به پیش

زخمه ام در جستجوی تارهاست

زین سبب هر گوشه بر پا دارهاست

تار گر بینم شور بر پا می‌کنم

موسی آید طور بر پا می‌کنم

آب اتشناک دارم در سبو

باده ای سوزان ولی بی رنگ و بو

هرکسی نوشد دگرگون می‌شود

لیلی اینجا همچو مجنون می‌شود

هر کسی نوشد چنان آتش شود

اهل دل گردد ولی سرکش شود

هر کسی نوشد سلیمانی کند

آنچه می‌دانیم و می‌دانی کند

می تراود اسم اعظم از لبش

میرسد با اذن ما بر مطلبش

باده ما باده انگور نیست

شهد ما در لانه زنبور نیست

بیخود از خود شو خداوندی مکن

با خداوند جهان رندی مکن

محرم ما را پریشانی مباد

مهر ما محتاج پیشانی مباد

ای نمازآگین پس از هفتادسال

کو تحول کو طرب کو شور و حال

كس سزد خاموش و بی وجد و طرب

بر لب دریا بمیری تشنه لب

آستین شوق را بالا بزن

دست دل بر دامن دریا بزن

جرعه ای از جام آگاهی بزن

مست شو فریاد انا الحقی بزن

دست ساقی چون سر خم را گشود

جز محمد هیچ كس آنجا نبود

جام آن آیینه را سیراب كرد

وز جمالش خویش را بی‌تاب كرد

موج زلف مصطفی را تاب داد

ذوالفقار غیرتش را آب داد

در پی احمد علی آمد پدید

در كف اوبود میزان و حدید

بولعجب بین روح حق را در دو جسم

هر دو یك معنا ولیكن در دو اسم

در حقیقت هر دویك آیینه اند

یك زبان و یك دل و یك سینه اند

یك نظر بر پرده نقاش كن

تاب كیسوی قلم را فاش كن

آفرین گو پنجه ی معما ررا

تا نماید فاش بر تو این اسرار را

فاش می گوید به ما لوح و قلم   

 از وجود چهارده بی بیش و كم

چهارده گیسوی در هم ریخته  

چهارده طبل فلك آویخته

چهارده ماه ِ فلك پرواز كن 

چهارده خورشیدِ هستی ساز كن

چهارده پرواز در هفت آسمان

هر یكی رنگین تر از رنگین كمان

چهارده الیاس ِ در باد آمده

چهارده خضر ِ به امداد آمده

چهارده كنعانیه یوسف جمال  

چهارده موسی به سینای كمال

چهارده روح ِ به دریا متصل

چهارده روح ِ جدا از آب و ِگل

چهارده دریای مروارید جوش 

چهارده سیل ِ سراپا در خروش

چهارده گنجینه ی علم  َلدُن  

چهارده شمشیر فولاد آب كن

چهارده سر ، چهارده سردار دین  

چهارده تفصیر قرآن مبین

چهارده پروانه ی افروخته   

چهارده شمع سراپا سوخته

چهارده شیر شكر آمیخته   

چهارده شهدِ به ساغر ریخته

چهارده سرمستِ بی جام و سبو ،

جرعه نوش از باده ی اسرار هو

چهارده می خانه ی ساقی شده 

 وجهُ  َر ِبك گشته و باقی شده

چهارده منظور ِ منظور آمده

 ُكُلهم نورٌ علی نور آمده

آفرینش بر مدار عشق بود
مصطفی آیینه دار عشق بود
میم او شد مركز پرگار عشق
بر تجلی بر سر بازار عشق
تا قلم بر حلقه ی صادش رسید
شد الم نشرح لك صدرك پدید
طا طریق عشق بازی را نوشت
فا فروغ سر فرازی را نوشت
یا یقین عشق بازان را نگاشت
خلق عالم بیش از این یارا نداشت
دست حق تا خشت آدم را نهاد
بر زبانش نام خاتم را نهاد
نام احمد نام جمله انبیاست  
چون كه صد آمد نود هم پیش ماست
از مناره پنج نوبت پر خروش 
نام احمد با علی آید به گوش
روز و شب گویم به آوای جلی
                                                 
   اكفیانی یا محمد یا علی